Kalendarz wydarzeń
<<  Sierpień 2013  >>
Ni Po Wt Śr Cz Pi So
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Wydarzenia z Polski - Archiwum

Sierpień 2013


15 sierpnia - Święto Wojska Polskiego

2013-08-14 16:41 (0 komentarzy)

  Bitwa Warszawska zwana cudem nad Wisłą zatrzymała ofensywę bolszewicką na Europę. Zwycięstwo w niej stało się faktem dzięki znakomitemu manewrowi oskrzydlającemu wojsk polskich przeprowadzonemu przez Naczelnego Wodza Józefa Piłsudskiego. Na część tego zwycięstwa dzień 15 sierpnia został ustanowiony w II RP Świętem Żołnierza, a w 1992 r. Świętem Wojska Polskiego.

  W wojnie polsko-bolszewickiej wzięło udział wielu mieszkańców Powiatu Dąbrowskiego. Niektórzy uczestnicy wojny z naszych terenów osiągnęli najwyższe stopnie wojskowe. Przypominamy sylwetki niektórych z nich:

 

  Generał Marian Włodzimierz Kukiel – urodził się w Dąbrowie Tarnowskiej 15 maja 1885 r. w rodzinie o silnych tradycjach patriotycznych. Był synem Adolfa i Heleny ze Sroczyńskich. Jego ojciec był powstańcem styczniowym, a matka córką dziedzica majątku w Bolesławiu - Mariana, spiskowca galicyjskiego, więźnia politycznego, uczestnika wydarzeń l. 1846 i 1848 r.                

  M. Kukiel w wojnie polsko-rosyjskiej dowodził 51 pułkiem Strzelców Kresowych i XXIV Brygadą Piechoty. Podczas II wojny światowej został zastępcą ministra spraw wojskowych, a następnie ministrem obrony narodowej. Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. Stopień generała brygady uzyskał ze starszeństwem w 1923 r., a generała dywizji w 1940 r.

  M. Kukiel jest znany jako znakomity historyk wojskowości oraz autor książek: m.in. „Dzieje wojska polskiego w dobie napoleońskiej”, „Zarys historii wojskowości w Polsce”, „Wojna 1812 roku”. Inne książki to:  „Czartoryski a jedność Europy 1770-1861” oraz wydane na emigracji syntezy: „Kurs dziejów porozbiorowych Polski”, cz. 1: „Czasy walk zbrojnych o przywrócenie państwa 1795-1865” (1953), „Dzieje Polski porozbiorowe 1795-1921” (1961) oraz  „Dzieje polityczne Europy od rewolucji francuskiej (1789-1921)” (1954-1956, 1992). Ostatnią książką była biografią Władysława Sikorskiego pt. „Generał Sikorski. Żołnierz i mąż stanu Polski Walczącej” (1970). Zmarł 15 sierpnia 1973r.

 

tl_files/centrum_polonii/galeria/Bitwa Warszawska 2013/Bitwa Warszawska - Kukiel 1.jpg

 

 

  Bronisław Rakowski – urodził się 20 czerwca 1895 r. w Szczucinie. W latach 1914-17 służył w 1 Pułku Piechoty Legionów i 1 Pułku Ułanów. Po odmowie złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec przez żołnierzy Legionów Polskich został wcielony do c.k. Armii i internowany na Węgrzech. W 1918 roku był współorganizatorem 3 Pułku Ułanów Śląskich. Walczył w Galicji w wojnach: polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. W latach 1919-1926 piastował funkcje:  dowódcy plutonu, szwadronu i dywizjonu oraz II zastępcy dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich. We wrześniu 1939 r. został szefem Sztabu Frontu Południowego i obrony Lwowa. Został aresztowany przez NKWD i więziony na Łubiance w Moskwie. Uwolniony na podstawie układu Sikorski-Majski został dowódcą Ośrodka Organizacyjnego PSZ w ZSRR oraz 8 i 5 Dywizji Piechoty. W 1941 r. został awansowany do stopnia generała brygady. W latach 1942–1943 był szefem Sztabu Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie dowódcą 2 Brygady Pancernej. Był autorem wielu prac historycznych oraz dotyczących taktyki kawalerii. Zmarł 28 grudnia 1950 r. w Buenos Aires.

 

tl_files/centrum_polonii/galeria/Bitwa Warszawska 2013/Bitwa Warszawska 2 - Rakowski.jpg

 

 

 

  Eugeniusz Dąbrowiecki - urodzony w Dąbrowie Tarnowskiej 19 listopada 1861 r., generał major c.k. Armii i tytularny generał dywizji Wojska Polskiego. 27 listopada 1918 r. został mianowany dowódcą straży bezpieczeństwa w obrębie Okręgu Generalnego Krakowskiego i dowódcą polskiej Żandarmerii Krajowej w byłej Galicji (poprzedniczki Policji Państwowej). Był organizatorem Żandarmerii Wojskowej, a od maja 1919 r. jej kierownikiem. Z czynnej służby wycofał się w 1921 r. Zmarł 15 czerwca 1941 r. w Krakowie. W stopniu tytularnego generała dywizji zatwierdził go 26 października 1923 r. Prezydent RP Stanisław Wojciechowski. 

 

tl_files/centrum_polonii/galeria/Bitwa Warszawska 2013/Bitwa Warszawska 4 - Dabrowiecki.jpg

 

 

  Władysław Sikorski – urodzony 20 maja 1881 r. we wsi Tuszów Narodowy w powiecie mieleckim. Polski wojskowy, polityk, generał broni Wojska Polskiego, a zarazem Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych i premier Rządu na Uchodźstwie podczas II wojny światowej.  Wcześniej uczestnik walk podczas I wojny światowej w Legionach Polskich. W wojnie polsko-bolszewickiej, podczas Bitwy Warszawskiej dowodził 5 Armią m. in. w bojach pod Radzyminem. Władysław Sikorski zginął  tragicznie w katastrofie samolotu na Giblartarze 4 lipca 1943 r.

 

tl_files/centrum_polonii/galeria/Bitwa Warszawska 2013/Bitwa Warszawska 3 - Sikorski.jpg

 

 

  Bolesław Stachoń – urodzony 18 maja 1897 r. w Woli Wadowskiej w powiecie mieleckim. 18 sierpnia 1920 r. został ciężko ranny w wyniku walk pod Płońskiem. Otrzymał krzyż Virtuti Militari V klasy oraz czterokrotnie Krzyż Walecznych. Zmarł podczas lotu bojowego w nocy 3 lipca 1941 r. nad Holandią. Pułkownik, pilot Wojska Polskiego II RP i Polskich Sił Powietrznych. Pośmiertnie mianowany do stopnia generała ze starszeństwem od 1 stycznia 1964 r.

 

tl_files/centrum_polonii/galeria/Bitwa Warszawska 2013/Bitwa Warszawska - 5 Stachon.jpg

 

 

  Kazimierz Tumidajski – urodzony 28 lutego 1897 r. w Radłowie. W 1917 r. wstąpił do 2 Pułku Piechoty Legionów. Uczestniczył w bitwie 11 maja 1918 r. pod Kaniowem. Unikając niewoli niemieckiej przedostał się do Kijowa, gdzie wstąpił do konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1918 r. zaciągnął się do regularnego Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Najpierw został przydzielony do sztabu Dowództwa Frontu Wołyńskiego, a następnie Oddziału II sztabu 3. Armii oraz Grupy Operacyjnej gen. Edwarda Śmigłego-Rydza. Za udział w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. otrzymał krzyż Virtuti Militari i czterokrotnie Krzyż Walecznych. W czasie kampanii wrześniowej dowodził III batalionem 8 pułku Strzelców Podhalańskich, jak też rozpoczął tworzenie podziemnych struktur Służby Zwycięstwu Polski. Po wkroczeniu do Lublina Armii Czerwonej i I Armii WP uczestniczył w pertraktacjach dotyczących dalszych losów żołnierzy AK. Do czasu złożenia broni przez żołnierzy AK tj. 29 lipca był przetrzymywany jako zakładnik. 3 sierpnia 1944 r. został przez NKWD aresztowany. Był najpierw przetrzymywany w moskiewskim więzieniu Lefortowo i w Charkowie. Na początku 1946 r. wraz z grupą oficerów AK przetransportowano go do obozu w Diagilewie k. Riazania. Zamordowany 4 lipca 1947 r. Stopień generała brygady został mu nadany pośmiertnie 28 września 1994 r.

 

tl_files/centrum_polonii/galeria/Bitwa Warszawska 2013/Bitwa Warszawska - 6 Tumidajski .jpg